Ben jij het ook zat? Elk jaar weer die geijkte kerstliedjes van Wham, Mariah Carey en John Lennon? Dan is deze cd de oplossing. Veertien kersttracks overgoten met een Stones Throwsausje. Voor ieder wat wils.
Wat je krijgt voorgeschoteld zijn funky tracks zoals James Brown's 'Go power at christmas time' en 'Santa 's got a bag of soul', van het Duitse Soul Saints Orchestra. Je ouders zullen er vast wel wat mee kunnen. Daarnaast meer experimentele tracks als Baron Zen's 'My lovely Christmas' en 'This Christmas girl', je opstandige puberzusje zal zich er ongetwijfeld mee weten te vermaken. Ook je oma wordt bediend. Het jazzy 'Skating' zal haar ongetwijfeld aanspreken.

Niet gevreesd, ook aan jou is gedacht ouwe b-boy. Stil zitten tijdens het gourmetten zal niet gebeuren. Je hoofdje zal enthousiast heen en weer gaan tijdens 'My Christmas bells' van Hard Call Xmas, een bewerking van LL Cool J's 'Rock the bells'. 'Scoopy Rap' laat je je nette kleren in een hoekje gooien en ik zie je naar boven rennen om je shelltoes en adidas tracksuit uit de kledingkast te pakken. Als je weer beneden komt staan je familieleden al in een cirkel, je hoeft alleen nog maar wat powermoves te doen en je funky Kerstmis is af!

De cd-versie is in Nederland alleen te koop bij Carhartt, Hartenstraat 18, Amsterdam.

Veel rappers klinken tegenwoordig overdreven omdat de kwaliteit van de beat vaak de skills van artiesten overstijgt. Daardoor denken mc’s dat ze extra hun best moeten doen, niet wetende dat dit hun gebrek aan kwaliteit alleen maar meer blootlegt. Maar ja, hiphop wordt populairder, meer rappers zien daardoor het daglicht, de technologie verlaagt de drempels voor videoclips en releases waardoor de gemiddelde kwaliteit afneemt. Dan is de aankondiging van een Extince album fijn.

Op “Toch?” laat Ex zien dat hij als geen andere artiest een track beheerst. Hij heeft de beat aan een lijntje. Ongedwongen speelt hij met zijn kletsmajoorstilo (‘jullie rappers biten m’n style, geef toe, het smaakt bitter’). Hoogtepunten zijn “Repper-de-klep”, “En zo geschiedde” en de Brainpowerdiss “Wee toch..” (‘je fopt jezelf met een speentje, je nam dus werkelijk waar een duet op in je eentje, dan heb je 1 maar mic nodig’). Verder is de feature van Winne op de possecut “(N.L.) NWE Lichting” een vermelding waard (‘Ik weet dat je op Winne wacht, 2008 maak ik van je koningin een koningwinnedag’). De Rotterdamse rapper toont dat hij het charisma bezit om op een groepstrack een toegevoegde waarde te zijn.

Dit album is, zoals vaker bij lp’s van Extince, een van de betere platen van het jaar. Maar dat ligt vooral aan de flow en teksten (‘Jij zat aan de bar, ik zat aan jou’). De beats op “Toch?” zijn namelijk wel goed maar sluiten soms niet lekker aan op de lyrics. Extince komt het meest tot zijn recht op lichte, kleurrijke beats. Dat was ook de kracht van “2e Jeugd”, waarop teksten van tracks als “Play Station 3”, “Regelneef” en “04:30” moeiteloos samenvloeiden met de beats. Dat is op “Toch?” minder gelukt. De muzikale omlijsting op nummers als “Ik weet jij houdt van hem”, “Iedere dag” en “Knop om” is te donker om de kletsmajoorstilo van Ex te dragen. Hieruit blijkt dat zijn hoge kwaliteit als rapper gelijk zijn achilleshiel vormt: de unieke flow en teksten vragen om beats van een apart kaliber.

Hierbij een idee voor een volgend Extince album, dat de nadruk legt op funkrijke en licht verteerbare producties. Laat DJ Moola vier beats leveren, hij heeft op 2e Jeugd - misschien wel het beste Extince album - getoond dat zijn kleurrijke producties zich bij uitstek lenen voor tekstuele hoogstandjes van de Exter. Terilekst, DJ Mass en DJ Knowhow moeten elk voor een productie zorgen om dat rauwe Boombap gevoel van midden jaren negentig te doen herleven. Mis doet ook een beat, omdat hij met zijn ervaring muziek kan maken die goed aansluit op de delivery van Ex (zie “Zoute Uitval”). Dries Bijlsma heeft op de plaat van Typhoon getoond dat hij garant staat voor mooie melodische composities. Hij levert een beat, die een tranentrekker als “Moeder de Vrouw” kan opleveren. Bastian loopt ook nog even de studio binnen om een backdropje met synthesizerfunk neer te leggen. Tenslotte moet ook Never the Less terugkeren want zijn “Land van Ooit” is een van de beste Extince tracks ooit. Mooi album….toch?

Leuk hoor, zo’n nieuw Wu-Tang album, maar wie zat daar nog eigenlijk op te wachten? Na aankomst in easy street zijn de meeste hardcore rappers hun honger definitief kwijt. Zo ook het gros van de Wu Tang clan. Gelukkig zijn er, zeker hier in Nederland, nog genoeg emcees die sterk beinvloed zijn door de Wu sound. Naast Wu tangs 'eigen' Cilvaringz en het Supercharger kamp mogen we ook Joe Kickass toevoegen aan dit indrukwekkende lijstje. De Zoetermeerse mc/producer biedt zijn eerste album gratis ter download aan.

Nu is vergelijking met bekendere voorgangers de doodsteek voor een hele hoop aardige muziek, dus het moet gezegd worden: Joe Kickass is geen Wu-kloon. Het is vooral de rauwe Boomaap feel van z’n beats, met beukende, funky drumpatronen, dikke basslines en minimalistisch samplegebruik die doen denken aan het pionieerswerk op 'Enter the Wu-Tang: 36 Chambers'. Vanaf dat moment is het een spelletje 'zoek de verschillen'. Zo klinken een aantal van Joe's en Bouke's beats eigenlijk veel meer jazzy dan RZA’s oude werk en is zijn rapkwaliteit constant over elke soort beat die hij kiest te gebruiken. Door de afwisselingen in sfeer en zo nu en dan een ander tempo of een apart refreintje gaat het eigenlijk nergens vervelen, of het moest vanwege Kickass' enigszins monotone delivery zijn. Eigenlijk is er maar één scheve tand in de bek van dit gegeven paard; als je de tracks in Itunes importeert staan ze nogal rommelig door elkaar met verschillende albumtitels en artiestennamen. Wie dit 'probleem' overleeft kan dit alles aanhoren op joekickass.nl, of eerst de selectie hieronder checken.

Mario's Memory
X Marks the spot
Easy
Napsack

Toen hiphop nog naar asfalt stonk, droeg iedere rapper een attitude uit vergelijkbaar met die van Mr. Live: zelfbewust, opstandig en onbewimpeld seksistisch. Helaas, de goede oude tijd is veranderd. In het huidige klimaat, te definiëren als volgepompte leegte, dreigt één van de sterkste hiphopreleases van het jaar meteen de meest onderbelichte plaat te worden. Zo puur als The Bang Theory wordt hiphop tegenwoordig niet meer genuttigd.

Allereerst springen de producties in het gehoor. Digitale en authentieke samples wisselen elkaar achteloos af, terwijl de volle ritmes veelal uitgedokterd lijken om de luisteraar een stijve nek te bezorgen. Deze ingrediënten smelten samen tot smeuïge composities die een goede bodem leggen voor de ongezouten voordracht van Mr. Live. De artiest zelf heeft alles in huis wat de liefhebber in een MC zoekt: doordachte lyrics, expliciete humor, elastische flow en een aangename stem.

Tel daarbij op dat zijn luchtige debuut een uitgelaten stemming bij de luisteraar teweegbrengt, en een doeltreffende artiest is geboren. Natuurlijk kent The Bang Theory ook mindere momenten. Zo vallen bepaalde tracks op muzikaal of tekstueel vlak nogal uit de toon bij de rest van het album. Toch druipt The Bang Theory van inspiratie en brengt Mr. Live vanaf het eerste moment hiphop ten gehore waar de overtuiging van afspat. Echt sterk.

Zie ook www.myspace.com/mrlive

Als ik de discografie van Statik Selektah doorlees verschijnt het schaamrood op mijn kaken. Is het heel erg dat ik nooit eerder van de man gehoord had en slechts per ongeluk op zijn eerste solo album als producer stuitte? Vanaf 2000 verschenen er van zijn hand regelmatig mix cd's, waaronder een aantal opdrachtmixen voor klinkende namen als Akon, Nas, G-Unit en Royce. Daarnaast verzorgt hij mixshows voor de radio en pakt hij de zaken professioneel aan met een eigen label. Via dat label trekt de man uit Massachusetts nu een flink blik rappers open, die hij op een verrassende manier weet te combineren. Ooit Styles P, Termanology en Q-Tip op één track verwacht? Jazeker, Q-Tip. En er zijn slechtere comebacks geweest. Deze eerste single zet de nostalgische toon voor een album waarop N.W.A.'s klassieker "Express Yourself" in een 2008 uitvoering te horen is, met Termanology, Talib Kweli en Consequence achter de microfoon. Waarop Doug E. Fresh zijn stem laat horen, Lil Fame van M.O.P. kort maar krachtig komt, en KRS de mic deelt met Large Pro en L Da Headtoucha. En wat te denken van Joell Ortiz & Kool G Rap als combinatie? De lijst gaat nog even door.

"Spell My Name Right" past in de trend om terug te grijpen naar die goeie ouwe tijd, voordat de Dirty South de muzikale esthetiek op de proef stelde en rappers na 1 single een landhuis konden kopen. Marco Polo deed eerder dit jaar iets vergelijkbaars. Ook dit album is gebaseerd op samples - de enige synth is de brakke sample in "Punch Out" met Big Shug, uit een old school Mike Tyson Nintendo game met dezelfde titel. Maar dat zijn de beats. Statik Selektah balanseert knap reeds gepiekte rappers met nieuwe namen. Termanology is daarvan de meest prominente, hij heeft hier een stevig podium met de zeven plekken waar zijn naam in de tracklist terug te vinden is. De has-beens doen het overigens opmerkelijk aardig. Het eindoordeel luidt dat dit een redelijk tijdloos album is dat een plekje in je playlist verdient.

Ken je die track "One Love"? "Made You Look"? "One Mic"? Een jaar na zijn laatste langspeler en in aanloop naar zijn nieuwe cd "Nigga", waarvan de release nog dit jaar gepland staat, brengt Columbia een overzicht uit van de rapper die een hoop generatiegenoten lijkt te overleven. Zijn nieuwe single "Surviving The Times" kun je wat dat betreft vrij letterlijk nemen. Het is waarschijnlijk een van de weinige tracks op deze cd die in je collectie ontbreekt, maar via "Nigga" zal ook die straks wel in je kast belanden. Als toegevoegde waarde zijn er dan gelukkig nog de bonus tracks: "Halftime", "Nas Is Like" en "Thief's Theme". Ahum. Hoezo 'bonus'? Heb ik een andere cd voor me dan mijn buurman? Op de speciaal opgezette website 'nasgreatesthits.com' is ook niets over een eventuele vinylrelease zónder deze tracks terug te vinden. Het lijkt allemaal opgeblazen poehaa die zijn naam alvast doet circuleren, zodat de promotie van "Nigga" straks een vliegende start heeft. Then again, deze verzamelaar is wél handig als je in de auto nog cd's speelt, ruimt lekker op!

Madlib bestempelen als eenzijdige muzikant is als Tokio een kleine stad noemen. De ervaren producer uit California is trouwens niet het enige lid van zijn familie met muzikale aanleg: in 2006 bracht vader Otis Jackson, Sr. een bluesplaat uit en onlangs kwam ook broerlief Oh No met een nieuwe full-length op de proppen, zijn derde al. Dr. No's Oxperiment is een volledig instrumentaal album, waarmee deze naamgenoot van Michael Jackson aantoont welke kwaliteiten hij in huis heeft.

In de geest van zijn oudere broer brengt Oh No beats ten gehore die zich laten kenmerken door veelzijdigheid en afwisseling. Het instrumentgebruik is origineel en de samplekeuze steeds toepasselijk. Daarnaast maken de beats een volwassen indruk en klinken ze samenhangend, zonder dat er sprake is van terugkerende thema's of andere stijlmiddelen om het onderlinge verband te waarborgen.

Dat Oh No de tracks kort heeft gehouden – het intro is met 1 minuut 54 het langste nummer – is erg prettig, net zoals het aangenaam is om op het volledige album geen rapper tegen te komen: de beats zijn interessant genoeg om zelfstandig ruim veertig minuten te vullen. Dr. No's Oxperiment is een zorgvuldig afgewerkte plaat die als een sneltrein door je speakers raast.