Het gebeurt niet vaak dat we op theBoombap een album recenseren dat we niet van begin tot eind hebben beluisterd. Maar in het geval van de 'NYC Live Throwdown'-box zouden we er in het huidige tempo van één uur per dag maar liefst een hele maand voor nodig hebben om alles te beluisteren. Het gaat hier dan ook om een dvd vol met mp3-opnames van old school live rap. 'In hoge kwaliteit mp3' volgens de advertenties, en inderdaad zijn de mp3's gecodeerd in 320 kbs - en netjes in losse tracks geknipt. Gek genoeg zijn de opnames zo low-fi als het maar kan, want het gaat hier om live-tapes van in totaal 33 verschillende hip hop gigs tussen 1979 en 1985. Oorspronkelijk opgenomen op cassette en destijds alleen op lokaal niveau (vooral in NYC dus) gedistribueerd, was er tot nu toe slechts een handjevol 'officiele' uitgaves van de eerste live rap en dj-sets, zoals de Live Convention 77-79 cd die vorig jaar verscheen, en die een edit van de beste stukjes live-tape bracht.
NYC Live Throwdown lijkt op een omgekeerde schoenendoos met tapes: van de beroemde rap-battle tussen Cold Crush en the Fantasic Five (1981) tot een opname van T la Rock & Treacherous Three in Long Island (1985), stuk voor stuk zijn het momentopnames die je meenemen naar een tijd waar album- en radioformats nog ondergeschikt waren aan de noodzaak voor emcees en deejays om een uur lang de crowd te kunnen onderhouden. Destijds gloednieuwe en obscure maar inmiddels grotendeels gecompileerde funk- en discobreaks vormen het goed gewoven tapijt waarover emcees soms 15 minuten aan één stuk hun ding doen. Geen refreintjes, geen pauzes, geen stiltes - hooguit tussenkomst van de dj die wat met de decks speelt of er een nieuwe break onder gooit. Onder meer Afrika Bambaataa, Jazzy Jay, Threacherous Three, dj Breakout, Grandmaster Flash, Grandwizard Theodore, Funky 4+1, Busy Bee en Cold Crush vertegenwoordigen een breed en gevarieerd spectrum van de scene in die dagen: van strakke dj-sets tot de eclectische bende van Bambaataa, en van de professionele routines van Cold Crush tot open mic-sessies met rappers wiens namen vergeten zijn.
Dat er nog veel meer opnames uit die tijd bestaan bewijst de tape-lijst op Jayquan.com (150 deep). In de schijnbaar random geselecteerde verzameling ontbreken bijvoorbeeld opnames van pionier-deejays Kool Herc en Grandmaster Flowers, maar ook oudere opnames uit '77 en '78. Omdat de meeste show uit 1980-1982 komen hoor je veel dezelfde breaks en emcees terug, dus een heel weekend achter elkaar luisteren kan saai worden. Een kwaliteits-digipak hoesje en een boekje vol afbeeldingen van old school-flyers uit de privé-collectie van Dusty Kid (Strictly Breaks) maken het de moeite waard om deze mp3-verzameling niet te downloaden maar te kopen. Wel vrij prijzig: tussen 60 en 70 U$ dollar.

Ken je dat: dat je bij Nederlandse ‘maatschappijkritische’ mc’s het gevoel krijgt dat ze eigenlijk gewoon willen scoren? Lekker makkelijk, vanuit de luie stoel commentaar geven op de onderwerpen van het nieuws. Vaak voegen de betreffende rappers niet eens daden bij hun woorden. Nummers over zinloos geweld dicht bij huis en armoede in het verre buitenland zijn eigenlijk helemaal niet het tegengeluid wat je in hip hop mag verwachten, eerder een bevestiging van de bekende cliche’s.
Dat is nou precies het soort populisme wat M.O. & Brakko ontberen. Tracks als ‘De Staat en de Straat’ vormen gedachtevoer door de sterke conceptuele uitvoering. Hierin neemt Brakko de rol van de straat op zich met zinsnedes als “Ik ben de reden dat je kroost zich tot rebels zullen vormen/’k laat ze denken aan waarden, in plaats van de normen”, en verwoordt M.O. de mentaliteit van de staat met: “We maken de wetten en we dwingen ze af/met veel geld en geweld je wordt onmidd’lijk gestraft”. De intelligente teksten steken goed in elkaar en gaan verder dan het bekende puberale geklaag over het systeem. Feiten als “ik kwam niet aan maar in de bak door een gat in m’n CV” spreken voor zichzelf zonder gedramatiseerd te worden.
De producties zijn simpel doch doeltreffend. Zoals echte boombap betaamt zetten de beats de sfeer, maar de flows en de inhoud dragen de nummers, iets wat de jeugd van tegenwoordig maar al te vaak lijkt te vergeten.
Over het geheel is de sfeer ontspannen maar toch grimey, positief van toon maar niet bang om statements te maken. Eigenlijk vat rapper Dret het het beste samen in zijn gastbijdrage op ‘De stelling’: “de waarheid is hard en dus ze draaien er omheen/ze willen dat ik zwijg en da’s de reden dat ik spreek”

Check hier en hier een aantal tracks

Bestel 'm hier.

Een rapper die opmerkt dat de taal van zijn kleuter slang is, houdt minstens zoveel van hiphop als van zijn nageslacht. En wie dat ongeloofwaardig vindt klinken moet De Malaise maar eens checken voor het bewijs. Op deze EP spit Reggy Lines met zijn typisch Haagse bravoure vol passie over persoonlijke aangelegenheden. Liefde en frustratie gaan hierbij hand in hand: snoepkabels en klootzakken vormen de basis voor deze brrrap-muziek.

Over het algemeen is enthousiasme op het eerste gehoor onmiskenbaar, terwijl routine schuilgaat in de details en tijd vereist om ontwaard te worden. Reggy Lines bevindt zich op het snijvlak van deze eigenschappen, want de geboren rapper klinkt enerzijds hongerig als een beginneling en anderzijds door de wol geverfd als een vakman. Het komt erop neer dat hij de praktijkervaring bezit om momenten waarop zijn vaardigheid ontoereikend is, met geestdrift te camoufleren.

Want laat het duidelijk zijn: technisch heeft de Hagenees zijn zaakjes op orde, maar als hij langer dan een half uur aan het woord is wordt het monotoon. Daarom is het een goede keus om De Malaise lekker kort te houden (krap 25 minuten). Geen probleem dus om de plaat van begin tot eind te luisteren. Hierbij spelen overigens ook de hoogstaande, samenhangende beats een belangrijke rol. De Malaise balanceert gedurende acht tracks op de rand van overtuigingskracht en melancholie – de verdeling tussen rauwe en soulvolle nummers is vier om vier. Reggy Lines blijkt met beide stijlen goed uit de voeten te kunnen. Ondertussen is de overheersende gedachte nooit mis te verstaan: pure straathiphop voor je ass, als verzet tegen de pakken en de stropdassen.

Dus mocht je eveneens genoeg hebben van de malaise om je heen: checken die handel!

Al sinds zijn internetpromo 'Top 3 MC' zweren sommige liefhebbers bij Winne. Als we anno 2007 deze track nog eens terughoren is dat eigenlijk nog veel verwonderlijker. Maar zoals Winne zelf zegt op deze track: "we houden het simpel".
Wat zijn stijl eigenlijk heel goed samenvat. In principe doet hij niks anders dan bekende onderwerpen nog eens gebruiken (feesten, de straat, sneakers), en heeft het vooral over hoe dope hij wel niet is. Geen zelfrelativering, geen maatschappijkritiek, geen rare snelle rijmstijlen en nergens al te moeilijke woorden, maar ook: altijd vol overtuiging en goed verstaanbaar, zonder daarbij dommig over te komen. Woordspelingen zoals "ik ga me pas druk maken als jullie stoppen met praten" gebruikt hij sporadisch en vallen nooit als dusdanig op, maar geven de ogenschijnlijk simpele tracks wel meer diepgang en replay-value. Bovendien laat hij, op echte Rotterdamse wijze, geforceerd slang-gebruik achterwege.
Tel daar gevoel voor drama bij op ("afgelopen jaar was gods teken/en de flow was heilig water, nu is het meer als god's regen"), stuk voor stuk keiharde beats (behalve dan misschien die ene van 'Top 3 MC') en pakkende refreintjes (die niet worden gezongen door r&b chicks) en het wordt duidelijk dat Winne een mc is met visie, en dat deze EP eigenlijk gewoon een lekker afwisselend album is geworden, dat (op z’n minst!) nog meegaat tot dit jaar zijn 'echte' album uitkomt.

Een euvel waaraan veel hiphopartiesten tegenwoordig mank gaan, is dat ze live on stage bij lange na niet waarmaken wat ze op plaat laten horen. Het tegenovergestelde geldt voor Last Crewsaders. Al sinds jaar en dag zet dit drietal uit Mill een degelijke show neer waar menig andere act een behoorlijke punt aan kan zuigen. De albums laten daarentegen een heel ander geluid horen.

Of het nu te wijten is aan de eindmix, de beats of de vocalen: vooral tijdens de eerste tracks klinkt The Prestige ronduit rommelig. Gedurende het album gaat er een wezenlijk deel van de raps verloren in het overdadige geweld dat de drums voortbrengen. Dat is jammer, want met name Sir Sore lijkt hongerig als nooit tevoren. Een bijkomend gebrek is dat de korte coupletten die elkaar in hoog tempo opvolgen, niet altijd even samenhangend klinken. De luisteraar moet zich goed concentreren en aandachtig luisteren om het tekstuele gedeelte tot zich te nemen.

Een positief punt is dat de middenweg die Last Crewsaders voorheen bewandelde (‘we ain’t underground, we ain’t mainstream, we’re just something in between’), grondiger geplaveid is dan toentertijd. Vooral op instrumentaal vlak heeft het drietal een herkenbare identiteit ontwikkeld, voortvloeiend uit een mengsel van pakkende samples, waterdunne melodieën en drums die onvermoeibaar doorstoten. De formatie komt duidelijk het beste uit de verf tijdens rustige tracks, wanneer de wanordelijkheid van de beginfase wordt losgelaten. Op plaat ontberen de MC’s eenvoudigweg overtuigingskracht als ze te snel, te agressief en te fanatiek willen spitten.

Het album is dus weinig representatief voor wat Last Crewsaders op het podium in huis heeft, maar de crew laat wel horen een ontwikkeling te hebben doorstaan die hoop geeft voor de toekomst. Het eindoordeel ligt bij de luisteraar en hangt af van zijn gezichtshoek: is het glas halfleeg of halfvol?

Ok, hij is al een tijdje uit. Sommige dingen moeten nou eenmaal even bezinken voor je er iets zinnigs over kunt zeggen. De meesten kennen GMB van zijn legendarische optreden bij de Grolsch Grote Prijs in 2006, waar de hoofdprijs hem (volgens sommigen onterecht) voorbij ging in het voordeel van Blaxtar. Ja, Engelstalige rappers hebben het maar moeilijk sinds de explosie van de binnenlandse hip hop markt na Opgezwolle.

Maar zoals elk voordeel z'n nadeel hep, hep ook dit nadeel z'n voordeel: rappers die er nog voor kiezen om zich in het Engels te uiten in dit chauvinistische klimaat richten zich meer en meer op internationale markt. En leggen daarmee de lat gemiddeld een stuk hoger dan hun Nederlandstalige collega's. Gery Mendes, aka GMB, is geen uitzondering. "This Is Not An Album, This Is A... Phase" is een album dat eruit springt tussen de onophoudelijke stroom van releases. GMB produceerde zelf alle 18 tracks, in een stijl die je zou kunnen omschrijven als soulful, maar dat zou het eigenlijk tekort doen. Hij verknipt samples op geheel eigen wijze en geeft ze een geluid mee wat tegelijk erg electronisch klinkt, maar ook onweerstaanbaar groovy. Daar overheen rapt hij met een vanzelfsprekend ritmegevoel, dat hij zelf graag wijt aan zijn Kaapverdische origine: altijd strak, maar nooit voor de hand liggend de beat volgend.

Inhoudelijk is zijn stijl enigszins poetisch, met uiteenlopende onderwerpen die je kunt samenvatten onder één en dezelfde noemer: verhalen over mensen. Ook is hij geen onverdienstelijk zanger, iets wat hij graag laat horen op al zijn refreintjes.
Het levert een warmbloedig geheel op dat prettig wegluistert, maar soms ook lastig te volgen is en (overmatig) gedramatiseerd. Tussen zo veel diepgravende emoties kan het enigszins agressieve intermezzo 'Riderdamn' voor sommigen een verademing zijn.
Maar of het nou consistent of eenvormig is, '...Phase' blijft een album dat de categorie 'beste Nederlandse albums van 2007' veruit ontstijgt, met internationale potentie en een houdbaarheid tot ver na 2009....

GMB's Myspace

GRATIS! Het woord deed ooit het hart van menig (groot) kind sneller kloppen. Voor wie dat nog steeds genoeg is, bespaar je al mijn gezeur en klik op de onderstaande link. Voor de rest: kom verder...
Ondanks, of misschien wel dankzij, de steeds groeiende hoeveelheid illegale downloads, kiezen steeds meer artiesten ervoor om de muziekindustrie te omzeilen en het resultaat van hun harde werk gratis op internet te plempen. Slug en Ant, ook wel bekend als Atmosphere, leek het leuk om iets dergelijks te doen met de kerstdagen. Ant legt het nog even uit in dit gare filmpje. Ja, dat is nou Ant, voor velen (compleet on-)bekend als de zwijgende helft van het dynamische duo. Ja, hij kan ook praten. Ja, het is inmiddels alweer twee januari. Nee, dat doet er niet toe.
Want je verwende ass vond het blijkbaar niet genoeg dat het gratis is. Meneer/Mevrouw wilde overtuigd worden. Liever een minuutje lezen dan 58mb kostbare bandbreedte verspillen, toch?! Je bandbreedte leeft immers maar één keer.
De heren Atmosphere zijn inmiddels beiden de 30 gepasseerd, en werden schijnbaar moe van hun puberale 'emo' imago. Na een uitgebreidde restyling grepen ze voor 'You Can't Imagine How Much Fun we're Having' terug op de gloriedagen van de Golden Era (ergens tussen 1984 en 1997, afhankelijk van wie je het vraagt). Geen gitaren, geen geschreeuw, geen cryptische verwijzingen naar vrouwen, duivels en engelen over dweperige pianobeats. Deze lijn zetten ze door met 'Strictly Leakage'. Funky en dansbaar, met herkenbare onderwerpen voor de rappende suburban dertiger: optreden, ongezond leven, vrouwen versieren in de supermarkt en rappers in hun vele verschijningsvormen; van beginnend tot over datum en inwonend bij hun moeders. Via hier en daar samples die je al eerder hoorde en een gezellige possecut met goeddeels onbekende rappers brengt dit album je terug naar die goeie ouwe tijd, en geeft het nieuwe betekenis aan de term 'gratis kwaliteit'.

DOWNLOAD