Bad Brya, Maryam Merabet in het dagelijks leven, levert met haar eerste album een mooi visitekaartje af. Als MC, vocalist en songwriter met Marokkaanse roots, heeft ze haar talent inmiddels wel bewezen en ze staat dan ook haar mannetje in de hiphop scene. Onder het motto “artistieke vrijheid” heeft de rapster niet alleen de cd in eigen beheer uitgebracht maar ook nog eens persoonlijk getekend voor de vocalen, songteksten en productie in samenwerking met onder meer producer Controverse en Neenah. Het album is een aangename mix van hiphop, reggae invloeden, Arabische muziek en jazz. Van het gevoelige ‘On My Way’ tot de loungy track ‘Chaos’ en oldskool ‘Dirty Game’. De cd begint sterk met het Arabisch getinte ‘Mi Casa Su Casa’ (ft. Das Primeiro). De vocale talenten van Brya blijken bij doorluisteren echter indrukwekkender dan haar songwriting skills. Haar teksten zijn politiek getint en doorweven met persoonlijke ervaringen. Maar de diepgang mist met zwakke refreintjes en teksten als “give me a 1 if you think this system is wrong. Give me a 2, if there’s something we gotta do”. Vooralsnog is haar tourlijst, met optredens in onder meer Tanzania en San Fransisco, dan ook indrukwekkender dan de playlist op haar album, op enkele uitschieters na. Bad Brya is een goede female MC, maar echt niet wereldschokkend.

Volgens Wikipedia onstond Sweatshop Union rond de eeuwwisseling uit vier politieke rapcrews. Toch is dat niet het eerste wat opvalt aan hun laatste wapenfeit Water Street.
Wat dan wel? De melodieuze rapstijlen en gezongen nummers en pakkende beats. De sfeer gaat van uptempo party-werk tot luie funk en melancholische liedjes over ‘het leven’. Daarbij houden ze het gezellig en word het nooit echt zwaarmoedig, zoals underground rappers graag lijken te doen.
Goed vergelijkingsmateriaal is lastig te vinden. Je zou eigenlijk wel iedereen kunnen noemen die ooit iets deed in de hoek van de meer ‘muzikale’ hip hop met samples, instrumenten, zingen en rappen. Black Eyed Peas (voor Fergie), Everlast, Ohmega Watts, Jurrassic 5 of landgenoot K-Os, het zijn niet de minsten. Gelukkig onderscheidt Sweatshop Union zich op speelse wijze van alle voorgangers met een geluid dat vooral erg oorspronkelijk klinkt. Een featuring van Statler & Waldorf erbij en deze cd kan niet meer stuk.

check het

Wie rapper Modulok van Red Ants door zijn naam verwart met een midwest nerd-rapper die nummers maakt over comics, maakt een grote, maar begrijpelijke vergissing. Vanaf de eerste minuut van Ohmega Point walsen de stampende drums en bulderende vocalen je huiskamer binnen. Ingewikkelder dan ‘I’m genetically predisposed to smack you’ wordt het niet, en dat is maar goed ook. Modulok en zijn producer Vincent Price overtuigen vooral met rauwe agressie. Met de scheurende synths, pompende bassen, duistere samples en een dosis explosieve paranoia doet Ohmega Point qua sfeer denken aan een moderne versie van Cypress Hill’s ‘Temples of Boom’. De enige vraag die rest is hoe dit obscure albums ooit z'n weg naar theBrievenbus heeft gevonden, want verkrijgbaar in Nederland, dat is deze EP niet.

Te beluisteren en te bestellen via hun website

Meer gratis muziek! Dit keer van de Rotterdamse Pan Afrikans. DJ 360 maakte een mixtape met hun muziek, soundbites van Malcolm X en flarden reggae, soul en jazz, afgewisseld met geluids effecten en zijn eigen geschreeuw. Soms energiek en bombastisch, dan weer onstpannen soulful, maar overal rauw en ongepolijst; deze mixtape ademt de sfeer van een stadse zomeravond. Misschien het best te beschrijven als een underground versie van stadsgenoot GMB, al ligt dat voor de hand omdat deze langskomt voor een gastbijdrage. In een tijd dat elke slaapkamerproducer zijn producties volsmeert met geluiden en high-fi effecten klinken de verknipte sample procucties verfrissend ouderwets.

Zeiden we al dat ‘ie gratis te downloaden is? Op hun myspace-pagina,verstopt achter het grote plaatje links.

Ze waren er allemaal. Alle acht originele clanleden stonden gebroederlijk samen op het podium. Het was mooi om te zien dat het nog steeds één familie is, ondanks alle negatieve berichten rondom '8 Diagrams'. En ze hadden er zin in. Een keer of drie is er benadrukt hoe dope Wu-Tang het altijd vindt om in Amsterdam te zijn. De energie die het publiek uitstraalde betaalde The Clan dan ook dubbel en dwars terug, hoewel sommige clanleden een beduidend grotere bijdrage leverden dan andere. Met name Method Man ging ervoor; stagediven, crowdwalking en zelfs een technisch perfect uitgevoerde backflip het publiek in. De man was één brok energie. Op het eind van de show had hij zelfs nog energie voor een kleine breakdance battle met U-God. Ik kreeg het gevoel dat voor Meth de show nog wel een uurtje mocht doorgaan.
In de anderhalf uur daarvoor was het publiek al getuige geweest van een moddervette Wu-Tang performance. De ingrediënten hiervoor zijn in principe ook simpel; Zo veel mogelijk nummers van 36 Chambers, hier en daar wat Wu-Tang Forever, de dopeste tracks van de solo albums en een ODB tribute. The Clan bleef dit concept dan ook strak trouw. Het publiek kreeg op deze manier precies wat het wilde. Uiteraard werd er ook een nummer van 8 Diagrams gedaan. Het was enigszins pijnlijk om waar te nemen dat energie direct een tikkeltje afnam. Maar toen het publiek daarna werd gevraagd ODB’s verses van Brooklyn Zoo te rappen was de orde direct weer hersteld. Het was, ook voor Wu begrippen, een ontzettend dope show. Nu ik eindelijk The Clan in zijn geheel aan het werk heb gezien, kan ik een waardige dood sterven als hip-hop fan.

Deze formatie uit Chicago bracht onlangs hun tweede studio album uit bij Duck Down Records. Het vorige album 'School Was My Hustle' uit 2006 deed het al goed in de underground hiphop scene. Met een lange lijst aan samenwerkingen met onder meer zangeres Estelle, rapper Masta Ace en producer Black Milk, leveren ze ook deze keer een goed album, maar zeker niet de ‘classic’ waar ze zelf op hoopten. Voormalige Ivy-league studenten MC Naledge en producer Double-O Gain staan bekend om hun hipster sound; hip hop met retro invloeden uit de jaren ‘80 en ’90. Bekende ‘hipsters’ zijn onder meer Kanye West, Outkast en Pharell Williams. Deze nostalgische sound, gecombineerd met de relaxte flow van MC Naledge nemen je mee op een trip door de illustere wereld van het duo. De MC doet vaag denken aan een softe versie van Kanye West, zonder ingenieuze woordspelingen en mind blowing lyrics. Het album bevat niettemin enkele goed tracks waaronder de eerste single 'Drivin' Down the Block'. met samples van Masta Ace track 'Born to Roll' en Outkast’s 'Elevators (Me & You)'. Een veelbelovende clubtrack die qua productie identiek is aan de track 'Black Mags' van de Cool Kids. Het dromerige 'Love Hangover' met zangeres Estelle daarentegen gaat het ene oor in en het andere uit. Tracks als het soulvolle 'Mr Alladatshit' en sterke "Middle of the Map Part 1 & 2”, mede-geproduceerd door Blackmilk, weten wel te imponeren. Zo wordt het een mix van soul tot funk, electro, en zelfs rockinvloeden, maar met een overheersende jaren ‘90 sound. Kidz in the Hall zijn dan ook ware hiphop puristen voor de een, en vage retro hip hoppers voor de ander. Volgens mij gaan ze in ieder geval een veelbelovende toekomst tegemoet.

Voor veel mensen is Lupe Fiasco Hip Hop’s hoop in bange dagen. Ook vanuit de industrie spraken mensen als Kanye, Pharrell en Jay-Z hun vertrouwen in Lupe als zijnde een verlosser uit. Dat brengt natuurlijk de nodige druk met zich mee. Vooraf waren ook de verwachtingen voor zijn show in Amsterdam weer hoog. Er was een overwegend jong en hip publiek naar de Paradiso gekomen om Lupe live aan het werk te zien. Vanaf het eerste moment is het duidelijk dat de rapper er zin in heeft. Hij is energiek en het tempo ligt met name in het begin erg hoog. Zijn band speelt strak en het publiek reageert enthousiast. Lupe vindt een goede balans tussen keihard rocken, interactie met het publiek en de wat ‘zwoelere’ nummers als 'Paris, Tokyo'. Het enige minpuntje is dat het geluid soms niet helemaal goed is. Toch gaan de sociaal-maatschappelijke issues die Lupe aansnijdt niet verloren. Hij weet te inspireren en te ontroeren. De liefde in de zaal was beslist voelbaar. Uiteindelijk dus een dope show van een dope mc. Toch jammer dat de beste man heeft aangekondigd dat zijn volgende album zijn laatste zal zijn. Gelukkig staat er nog een project met Kanye en Pharrell ('CRS; Child Rebel Soldier') gepland.